Rozdział 3

Gdy tylko wspomniałam przy obiedzie, że idę w piątek do kina z Justinem Bieberem mama zaczęła wygłaszać mi swoje wątpliwości.

- Spotykanie się z gwiazdą nie przyniesie niczego dobrego – stwierdziła podając zapiekankę z serem i szynką. – Po za tym zawsze się znajdzie ktoś, kto da cynk paparazzim.

Przesada. Jeden wypad do kina nic nie zmieni. Paparazzi? Cóż. Tu już nie mam argumentów.

- Mamo daj spokój. Idziemy tylko obejrzeć „Oszukać przeznaczenie 4”. Co może się stać?

Miranda patrzyła na mnie błagalnym wzorkiem. Jak mały szczeniaczek. Podobnie z resztą jak Justin, kiedy prosił o wyrwanie z łap tych wszystkich licealistek.

- Co? – zapytałam pochłaniając swoją porcję zapiekanki.

- No wiesz. On tu przyjdzie.

Upiłam łyk soku pomarańczowego.

- I w związku z tym?

- Myślisz, że podpisze mi się na wszystkich plakatach? – odpowiedziała pytaniem na pytanie z rozmarzonym wzorkiem.

- Jeden. Nie zapominaj, że przychodzi do mnie a nie do ciebie – skwitowałam naciskając na słowo „mnie”.

Dokończywszy obiad pobiegłam do swojego pokoju. Włączyłam laptopa, po czym sprawdziłam pocztę. Miałam tonę spamów, biuletyny wydawnictw i wiadomość od KylieSnow. Chłopaka, z którym pisałam od dawna.

Hej. Długo ze sobą piszemy, prawda? Może byśmy kiedyś się spotkali? Skoro obydwoje mieszkamy w California Lake..

Nie wiedziałam, co odpisać. Z jednej strony chciałam go poznać. Fajnie mi się z nim gadało i w ogóle. Tylko w głębi obawiałam się tego spotkania.

Postanowiłam mu napisać:

Ostatnio mam dużo spraw do załatwienia. Ale możemy się spotkać, kiedy będę miała więcej wolnego czasu.

Wydało mi się to stosowną odpowiedzią. W każdym razie jedyną, jaką mogłam w tej chwili wymyślić.

Wyłączyłam laptopa. Miałam ochotę pojeździć, na deskorolce.

Podeszłam do szafy, po czym wygrzebałam z niej stary T-Shirt z nadrukiem i znoszone, jeansowe szorty. Przebrałam się w łazience, porwałam deskę i komórkę. Zbiegłam po schodach na dół i mówiąc mamie gdzie idę wyszłam z domu.

Zastanawiałam się po kogo mogę pójść. Justin odpadał. Nie chciałam żeby to wyglądało tak jak nie powinno. W szkole spędzaliśmy stanowczo za dużo czasu. Po za nią postanowiłam poświęcać więcej czasu przyjaciołom.

Zadzwoniłam do Dylana.

- Hej – przywitałam się jadąc na deskorolce.

- Hej.

- Gdzie jesteś?

- W domu – odparł znudzonym głosem. – Nudzę się.

- Jestem przed twoim domem. Chodź do Skate Parku.

- Schodzę – stwierdził, po czym się rozłączył.

Przejechałam przez ulicę i usiadłam na krawężniku. Patrzyłam na zachodzące słońce mrużąc oczy. Wyglądało pięknie zlewając się z palmami przy plaży. Na mojej twarzy zagościł delikatny uśmiech.

Nagle widok przysłoniły się mi czyjeś dłonie.

-   Zgadnij, kto? – usłyszałam bardzo mi znajomy głos.

-   Dylan.. – odparłam podsuwając deskorolkę pod stopy.

Ponownie miałam możliwość obserwowania domów przy 7th Avenue, słońca i rozbijających się o brzeg fal.

- Skąd wiedziałaś? – zapytał Dylan trzymając swoją deskorolkę. Stanął przede mną i czekał aż się podniosę.

_________________________

Cieszę się że komentujecie moje wypociny. Dziękuję wam za to!

Kolejny rozdział opublikuję dzisiaj wieczorem. Ten miałam wstawić wczoraj, ale internet mi szwankował i byłam zmuszona zastanawiać się za którą książkę chcę się zabrać.

PS.: Czy ktoś nie ma e-booka "Ulysses Moore: Pierwszy klucz"? Szukałam w internecie ale są same audiobooki a ja chcę to przeczytać sama. Jeżeli ktoś by miał, piszcie w komentarzach.